بازتاب جهانی روح امید و سرزندگی در آسایشگاه خیریه کهریزک؛
در پی هماهنگی ، مستند تصویری و مکتوب ارزشمندی از زندگی و روحیه پرامید یکی از بانوان سالمند مقیم آسایشگاه خیریه کهریزک توسط مرتضی نیکوبذل، فتو ژورنالیست برجسته بین المللی و عکاس ویژه آژانس فوتو ایتالیا، به تصویر کشیده شد. این اثر با عنوان «چهاردهساله در هفتاد و چهار سالگی» (Fourteen at Seventy-four) در پلتفرم معتبر بین المللی 1in6 by 2030 در آمریکا و رسانه های ایتالیایی بازتاب گسترده ای یافت.
این پروژه مستند با تمرکز بر سالمندی فعال، امید به زندگی و بازتعریف کرامت انسانی، روایتگر زندگی سرکار خانم ناهید انصاری، بانوی 74 ساله ای است که در آسایشگاه خیریه کهریزک به مادر شهرت دارد؛ بانویی که پس از پشت سر گذاشتن تندباد های سخت زندگی و شکست دادن بیماری سرطان، کهریزک را به عنوان خانه دوم و پایگاهی برای نشر عشق، لبخند و امید به همنوعان برگزیده است.
در ادامه، ترجمه و مشروح کامل این گزارش بین المللی ارائه می شود:
ترجمه و متن کامل گزارش مستند: «چهاردهساله در هفتاد و چهار سالگی»
تهران، ایران
عکس و روایت: مرتضی نیکوبذل
پرستاری در حال فشردن دست و در آغوش کشیدن ناهید انصاری، بانوی 74 ساله ای است که همه او را «مادر» صدا میزنند؛ در اتاق آرام او در آسایشگاه خیریه کهریزک، در جنوب تهران.
ناهید در 74 سالگی، هنوز خود را دختری 14 ساله میبیند. او باور دارد پروردگار به او فرصتی دوباره بخشیده تا در آسایشگاه خیریه کهریزک، الهام بخش کسانی باشد که پایان زندگی را در نا امیدی جستجو میکنند. شش سال پس از ازدواجش، همسرش درگذشت و او به تنهایی بار پدری و مادری فرزندانش را به دوش کشید. سال ها بعد، تندباد های ناخواسته روزگار و دست اندازی به تنها سر پناهش، قلب او را شکست.
او با قلبی رنج دیده، بدنی که از سرطان سینه رهایی یافته و جراحی سنگین استخوان ران را پشت سر گذاشته بود، قدم به کهریزک گذاشت. با این حال معتقد است خداوند دو بار زندگی دوباره به او بخشیده و پس از این دو بیماری سخت، سالمندی را نه پایان کار، بلکه یک موهبت و برکت می داند. دیوار کنار تختش پر از پروانه ها و فرشته های رنگارنگی است که خریده یا هدیه گرفته است.
حضور در کهریزک، انتخاب خود او بود؛ چراکه روح بلندش ترحم را برنمی تابید. او باور دارد خداوند مأموریتی بر دوشش نهاده تا لبخند و روشنایی را به جایی بیاورد که شاید برخی آن را پایان راه بپندارند. ناهید می گوید سالمندان نیازمند فردی از جنس و نسل خود هستند تا امید را در جانشان بدمد و طعم زیستن در پیری را به آنان بچشاند.
او به یاد می آورد:
روزی که دست خالی به کهریزک آمدم، هیچکس از من نپرسید چقدر پول داری یا باورهایت چیست. برای من، خداوند اینگونه است؛ بخشنده و بی انتها. کهریزک مثل خانه خداست؛ جایی که انسان ها بدون چشمداشت، پناه و محبت دریافت می کنند.
ناهید با قلبی جوان که برای روزهای روشن تر می تپد، خود را پیامآور امید می داند. برای او، زیباترین معنای زندگی در کهریزک و در میان قلب های پاک و زلالی یافته می شود که همچون نوزادان معصومند.
گفتگو با ناهید انصاری درباره راز سرزندگی و سالمندی پویا:
چند سال دارید و در درون خود چند ساله اید؟
شناسنامه ام می گوید 74 سال دارم، اما هیچوقت با عدد سنم زندگی نکرده ام. سن فقط عددی روی کاغذ شناسنامه است؛ شناسنامه نیست که سن واقعی مرا جار می زند، این منم که به دنیا میگویم در چه سنی ایستاده ام.
اگر بعد از 60 سالگی مدام به پیری و پایان کار فکر می کردم، یعنی پذیرفته بودم که دیگر توان زیستن ندارم. مهم این است که چقدر می توانی قلبت را زنده و پرتوان نگه داری. وقتی در این سن، با این حجم از انرژی بیدار می شوم، حس می کنم دختری 14 ساله ام در آغاز فصلی تازه از زندگی. جوانی عدد نیست؛ شوق زیستن، انگیزه حرکت و امید است.
چه عاملی به سلامت جسمی، روحی و حضور اجتماعی شما کمک می کند؟
اگر بخواهم در یک کلمه خلاصه کنم، آن کلمه جاودانگی است. زندگی در کهریزک زاویه نگاهم به حیات و مرگ را دگرگون کرد. زنی که روحیه خود را باخته باشد نمی تواند به دیگران امید بدهد. من از بیماری سخت نجات یافتم و دانستم که رسالتم هنوز تمام نشده است.
هر روز با این فکر چشم باز می کنم که شاید بتوانم غروب امروز را برای یک نفر شادتر کنم. نشاندن لبخند روی لب یک همنوع، به من انگیزه می دهد تا ارزش زندگی را درک کنم و هر لحظه احساس جوانی داشته باشم.
پیام و توصیه شما برای سپری کردن یک سالمندی سالم و شاداب چیست؟
نخستین و مهمترین توصیه ام این است: گذشته را رها کنید و در حال زندگی کنید. حسرت خوردن برای چهره یا اندام سال های دور چیزی را عوض نمی کند و جز اندوه حاصلی ندارد. باید آموخت در اکنون زیست و انسان ها را دوست داشت.
اگر ذهن جوان بماند، فرسودگی های طبیعی جسم مانع لذت بردن از زندگی نخواهد بود. پیری زیبایی و شکوه خاص خودش را دارد؛ خطوط روی چهره، نشانه های تجربه و زندگی اند نه شکست. کافی است در آینه با لبخند و مهر به خود بنگریم.